ازگذر بي تاب عمر
پشت پنجره ي بي رنگ خانه
جاده را چه نا اميدانه مي كاود
شايد دم غروب ميان گرگ و ميش هوا
هنوز هم بشود چشم انتظار گامهاي او بود
كه مثل كودكيهايش
ميان جاده با لبخندي بر لب لي لي مي كند
و به سوي آغوشي كه از انتظار بي تاب شده است
مي شتابد
كودكان باز از راه مي رسند
جسدي فتاده بر بالين
طعم سرد بوسه اي فغانشان مي دهد
كاش بودي با همان لبخندي كه چين مي انداخت گوشه ي چشمانت. با همان قهر هايت،
آشتي هايت،نازهايت با همدردي هايت با لج هايت ، با مادري ات با بازي كودكانت ميان
آغوشت. مي بودي و باز آغوشت ميشد كارزار نبردي ميان دو فرزندت كه كدامين به
آغوشت شوند و آخر تقسيم ميشد يكي به پهلوي راستت و يكي چپ و به لبخندي در مي
آمدي كه براي تو ديگر جايي نيست برو....امروز روز زن است و روز مادر!!!ومي
داني؟...نه بهتر است چيزي نگويم كه بيشتر بغضم مي گيرد و ياد مي آورم آن دم كه
فرزند پنجساله ات با كلامي دردناك مي گفت بابا! كاش تو آن روز زودتر رسيده بودي!!!
گويي قرار كرده اند هميشه دير برسم!!!
امروز روز زن است ۲۴ خرداد! درست دو ماه پیش در همین روز ۲۴ فروردین برای
همیشه از کنارم رفتی.هر جا هستی روز زن بر تو عزیز از دست رفته ام مبارک. نمی توانم
کادویی ارزانیت کنم به فاتحه ای قناعت می کنم.
....................................................
روز زن بر مانده گان زن! اين مرزو بوم آناني كه عزيز ميشوند قبل از انتخابات و گشت
ارشادشان را بر مي چيند و مويشان در تلويزيون به تماشا مي رود و در روز بعد از
انتخابات تنشان به باتوم سياه مي شود! نمي دانم شايد مبارك!!!